au88casinogames

Ήμουν είκοσι οκτώ χρονών και είχα μόλις χωρίσει. Όχι με δράματα, όχι με φωνές, όχι με εκείνα τα σκηνικά που βλέπεις στις ταινίες όπου κάποιος πετάει πιάτα. Απλώς μια μέρα κοιταχτήκαμε και καταλάβαμε ότι είχαμε γίνει συγκάτοικοι που μοιράζονταν ένα κρεβάτι. Εκείνη πήγε στο πατρικό της, εγώ έμεινα στο διαμέρισμα με τα δύο ποτήρια που δεν έπλυνα για μέρες και μια αίσθηση ότι ο κόσμος είχε γίνει λίγο πιο αδειανός. Και τότε χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο θείος μου ο Μιχάλης, ο αδερφός του πατέρα μου, αυτός που όλοι στην οικογένεια αποκαλούμε «ο τυχοδιώκτης» επειδή έχει κάνει σαράντα επαγγέλματα και κανένα δεν τον κράτησε πάνω από δύο χρόνια. Μου είπε ότι είχε ένα εισιτήριο για ένα συνέδριο ναυτιλιακών στην Αθήνα και ότι θα έμενε στο διαμέρισμά μου για τρεις μέρες. Δεν ρώτησε. Ανακοίνωσε. Έτσι κάνει πάντα.

Ο θείος Μιχάλης είναι ένας άνθρωπος που δεν τον νοιάζει τι λένε οι άλλοι. Φοράει πάντα ένα καπέλο που δεν ταιριάζει με τίποτα, μιλάει σε όλους σαν να τους ξέρει από χρόνια, και έχει μια ικανότητα να μετατρέπει την πιο βαρετή βραδιά σε ιστορία που θα διηγείσαι για χρόνια. Τη δεύτερη μέρα της επίσκεψής του, αφού γυρίσαμε από μια ταβέρνα όπου είχε πιάσει κουβέντα με τον μάγειρα και τον είχε πείσει να του δώσει τη συνταγή για τον μουσακά, κάθισε στον καναπέ, άνοιξε το λάπτοπ του και με κοίταξε με εκείνο το ύφος που ξέρω από παιδί. «Έλα εδώ», μου είπε. «Θα σου δείξω κάτι.»

Δεν ήμουν σε φάση για πολλά. Είχα εκείνη την απάθεια που σε πιάνει μετά από έναν χωρισμό, όπου τίποτα δεν σε ενθουσιάζει και όλα σου φαίνονται βουνό. Αλλά ο θείος Μιχάλης δεν δέχεται «όχι» εύκολα. Μου έδειξε μια σελίδα, μου εξήγησε ότι έπαιζε πού και πού, πάντα με μικρά ποσά, και ότι το έβλεπε σαν ένα είδος ψυχαγωγίας, όπως κάποιος πηγαίνει σινεμά ή παίζει τάβλι με τους φίλους του. Μου μίλησε για τα vavada casino bonus code που είχε χρησιμοποιήσει πρόσφατα και πώς του είχαν δώσει τη δυνατότητα να δοκιμάσει παιχνίδια χωρίς να βάλει πολλά από την τσέπη του. Δεν προσπάθησε να με πείσει. Μου έδειξε απλώς τι έκανε εκείνος. Και επειδή ήμουν περίεργος — και επειδή δεν είχα τίποτα καλύτερο να κάνω εκείνο το βράδυ — του είπα να μου δείξει πώς λειτουργεί.

Κάναμε μαζί μια εγγραφή, διαβάσαμε τους όρους, και εκείνος επέμενε να διαβάσουμε προσεκτικά τα πάντα. «Μη βιάζεσαι», μου έλεγε. «Ο βιαστικός χάνει και τα λεφτά και την ψυχραιμία του.» Μου έδειξε πώς να χρησιμοποιώ τα vavada casino bonus code σωστά, πού να τα βρίσκω, και γιατί δεν πρέπει να τα χρησιμοποιείς όλα μαζί. Μου εξήγησε ότι το vavada δεν είναι ένα μέρος όπου πας για να λύσεις τα οικονομικά σου. Είναι ένα μέρος όπου πας για να περάσεις καλά, και αν έχεις τύχη, βγαίνεις και λίγο κερδισμένος. Μου έβαλε πέντε ευρώ στον λογαριασμό μου ως «δώρο καλωσορίσματος», όπως είπε, και με άφησε να παίξω μόνος μου. Ένιωσα λίγο σαν παιδί που του δίνουν πρώτη φορά ποδήλατο χωρίς βοηθητικές ρόδες.

Τα πρώτα δέκα λεπτά ήταν καταστροφικά. Έχασα τα τρία από τα πέντε ευρώ σε χρόνο μηδέν. Ο θείος Μιχάλης γελούσε δίπλα μου, όχι κοροϊδευτικά, αλλά με εκείνο το γέλιο του ανθρώπου που ξέρει ότι η αποτυχία είναι μέρος της διαδικασίας. «Χαλάρωσε», μου είπε. «Δεν παίζεις για να κερδίσεις. Παίζεις για να περάσεις καλά. Αν κερδίσεις, είναι μπόνους.» Και κάτι σε αυτό με ηρέμησε. Σταμάτησα να κοιτάω την οθόνη σαν να ήταν εξεταστικό φύλλο και άρχισα να απολαμβάνω τη διαδικασία. Διάλεξα ένα παιχνίδι με θέμα την αρχαία Ελλάδα — είχε κάτι ναούς και αμφορείς — και έπαιξα λίγο. Έχασα. Έπαιξα λίγο ακόμα. Κέρδισα κάτι μικρό. Και τότε, χωρίς να το καταλάβω, πέρασαν δύο ώρες και εγώ χαμογελούσα. Πραγματικά χαμογελούσα. Πρώτη φορά μετά από εβδομάδες.

Ο θείος Μιχάλης έφυγε την επόμενη μέρα, αλλά μου άφησε κάτι. Δεν εννοώ τα πέντε ευρώ. Εννοώ την ιδέα ότι η διασκέδαση δεν είναι πολυτέλεια και δεν πρέπει να ντρέπεσαι γι' αυτήν. Τις επόμενες εβδομάδες συνέχισα να παίζω πού και πού, πάντα με μικρά ποσά, πάντα με όρια. Μια Παρασκευή βράδυ, μετά από μια δύσκολη εβδομάδα στη δουλειά, έπαιξα λίγο παραπάνω από το συνηθισμένο. Δεν το είχα σχεδιάσει. Απλώς έτυχε. Και κέρδισα. Όχι εκατομμύρια. Κάτι σαν τετρακόσια ευρώ. Αλλά για μένα εκείνη τη στιγμή ήταν σαν να μου είχε χαμογελάσει το σύμπαν. Έκλεισα τον υπολογιστή, πήρα το τηλέφωνο, και πήρα τηλέφωνο τον θείο Μιχάλη. Εκείνος γέλασε με εκείνο το γέλιο του και μου είπε: «Βλέπεις; Δεν σου είπα εγώ;» Και του είπα: «Ναι, ρε θείε. Είχες δίκιο.»

Το πιο αστείο είναι ότι δεν ξόδεψα τα λεφτά σε κάτι σοβαρό. Πήρα ένα ζευγάρι ακουστικά που ήθελα από καιρό και τα υπόλοιπα τα κράτησα για καμιά έξοδο. Αλλά η αίσθηση ότι είχα κερδίσει κάτι, έστω και μικρό, μου έδωσε μια ώθηση που δεν την περίμενα. Άρχισα να βγαίνω ξανά, να βλέπω φίλους, να μαγειρεύω αντί να παραγγέλνω. Ο χωρισμός δεν είχε ξεχαστεί, αλλά είχε πάψει να είναι το μόνο πράγμα που σκεφτόμουν. Και όλα αυτά ξεκίνησαν από ένα βράδυ με τον θείο Μιχάλη, ένα λάπτοπ, και λίγα ευρώ που δεν με ένοιαζε αν θα τα έχανα.

Τώρα, όταν με ρωτάνε πώς περνάω τον ελεύθερο χρόνο μου, λέω την αλήθεια. Παίζω πού και πού, πάντα με μέτρο, πάντα με όρια. Δεν το κρύβω, δεν το διαφημίζω. Είναι ένα κομμάτι της ζωής μου, όπως το τάβλι με τους φίλους μου ή οι ταινίες τις Κυριακές. Και αν κάποιος με ρωτήσει πού ξεκίνησα, θα του πω για εκείνο το βράδυ με τον θείο Μιχάλη, το λάπτοπ, και την πρώτη φορά που κατάλαβα ότι η διασκέδαση δεν χρειάζεται να είναι ένοχη. Χρειάζεται μόνο να είναι έξυπνη. Και εγώ, εκείνο τον χειμώνα, έμαθα να είμαι λίγο πιο έξυπνος. Όχι επειδή κέρδισα τετρακόσια ευρώ. Αλλά επειδή έμαθα να μην ντρέπομαι για το ότι πέρασα καλά. Και αυτό, για μένα, αξίζει περισσότερο από οποιοδήποτε κέρδος.