amunra games

Słuchaj, muszę ci to opowiedzieć, zanim mnie rozniesie, bo siedzę w tej naszej kwiaciarni na zapleczu, wśród wiader z różami, które już zaczynają opadać, bo dostawa przyszła wczoraj, a upał taki, że nawet kwiaty mają dość, i pachnie tu mieszanką eukaliptusa, zgniłej wody z wiader i kawy, którą koleżanka zaparzyła rano i której nikt nie wypił, bo wszyscy byli zajęci układaniem bukietów na zamówienia. Nazywam się Marta, mam dwadzieścia dziewięć lat, pracuję w kwiaciarni na rogu od trzech lat, i powiem ci szczerze, że to praca, która z jednej strony jest piękna, bo codziennie otacza cię kolor i zapach, a z drugiej strony potrafi człowieka wykończyć, zwłaszcza kiedy przychodzi pani, która chce „coś skromnego" na urodziny teściowej, a potem przez czterdzieści minut marudzi, że ta wstążka jest za szeroka, a ten goździk za czerwony. Więc kiedy w piątek wieczorem wróciłam do domu, zrzuciłam te robocze buty, które już dawno powinny trafić do kosza, i padłam na kanapę, to jedyne, o czym marzyłam, to żeby nikt mnie o nic nie pytał przez najbliższe dwanaście godzin.

I właśnie wtedy, kiedy leżałam na tej kanapie, w bluzie od piżamy, z miską chipsów, które chrupały tak głośno, że zagłuszały telewizor, i z telefonem w ręce, stało się coś, co mnie zaskoczyło. Przypomniałam sobie, że moja siostra Ania, ta młodsza, co to zawsze wie lepiej, bo studiuje marketing i uważa, że zna się na wszystkim, mówiła mi ostatnio, że znalazła sposób na relaks wieczorami, że niby można sobie pograć dla zabicia czasu, że to ją odpręża po całym dniu. I ja wtedy machnęłam ręką, bo przecież wiadomo, jak to brzmi, ale teraz, kiedy leżałam z tą miską chipsów i nie miałam siły nawet na zmianę kanału, pomyślałam sobie: a co mi szkodzi sprawdzić, może faktycznie jest w tym coś, co pozwoli mi się odciąć od tych wszystkich marudnych klientów i więdnących róż. I tak, przyznaję, weszłam na vavada aplikacja, bo tak mi to Ania pokazała na swoim telefonie, i zainstalowałam to u siebie, siedząc na tej kanapie, z chipsami w jednej ręce i telefonem w drugiej.

I muszę ci powiedzieć, że na początku to była jedna wielka katastrofa. Nie dość, że nie mogłam się połapać, gdzie się klika, to jeszcze po dwudziestu złotych, które wpłaciłam na próbę, nie zostało nic. No i pomyślałam sobie: no tak, Marta, dałaś się namówić siostrze na jakieś głupoty, jeszcze cię oszukają i będziesz musiała Ani tłumaczyć, że jednak wolisz spokój. Zgasiłam telefon, odstawiłam miskę z chipsami, które już zdążyły zwietrzeć, i poszłam spać, bo następnego dnia znowu trzeba było wstać o szóstej, bo dostawa. Ale wiesz, jak to jest, kiedy coś ci siedzi z tyłu głowy. W sobotę w pracy, kiedy układałam te bukiety na zamówienia, a klientka marudziła, że ten gerber jest za mały, a ten liść za zielony, ta myśl wracała. Może za mało wpłaciłam, może źle zagrałam, może to kwestia szczęścia. I w końcu w niedzielę wieczorem, kiedy już skończyłam ten cały weekendowy maraton, usiadłam na tej samej kanapie, z herbatą miętową, która parowała tak, że zaparowała mi okulary, i postanowiłam spróbować jeszcze raz. Tym razem mądrzej.

Weszłam przez vavada login, który zapisałam sobie w notatkach w telefonie, bo mam pamięć do niczego, i postanowiłam, że wpłacę tylko tyle, ile mogę stracić, czyli dosłownie dwadzieścia złotych, i ani grosza więcej. I grałam powoli, bez pośpiechu, z tą herbatą w ręce, i po jakimś czasie zaczęło się coś dziać. Najpierw wygrałam czterdzieści złotych, potem sto, a potem, kiedy już chciałam wyjść, bo przecież obiecałam sobie, że to tylko zabawa, zrobiło się z tego czterysta złotych. Siedziałam na tej kanapie, w tej bluzie, z herbatą, która już zdążyła wystygnąć, i po prostu się śmiałam, bo nie mogłam uwierzyć, że to się dzieje naprawdę. I wtedy, oczywiście, stało się to, co musiało się stać. Mój kot, Filemon, wskoczył mi na kolana, żeby się popieścić, i łapą strącił mi telefon na podłogę. Ekran się zarysował, ale na szczęście nic się nie stało z kontem, a Filemon tylko spojrzał na mnie z tą swoją miną, jakby mówił: no co, przecież ci pomagam.

Wypłaciłam te pieniądze w poniedziałek rano, jeszcze przed pracą, i powiem ci, że poczułam taką dziwną ulgę, że to nie był żaden wielki hazard, tylko taka mała przygoda, która skończyła się dobrze. Kupiłam za to siostrze tę torebkę, o której mówiła od miesiąca, że jej się podoba, ale nigdy by jej nie kupiła, bo za droga, i kupiłam sobie taki fajny zaparzacz do herbaty, bo mój stary się już rozpadł, a ja ciągle odkładałam zakup. I wiesz co ci powiem? To uczucie, kiedy Ania wpadła do mnie wieczorem i zobaczyła tę torebkę, i powiedziała, że jestem najlepszą siostrą na świecie, było lepsze niż cała ta noc przy telefonie. Naprawdę. Bo ja nie potrzebuję wielkich rzeczy, żeby być szczęśliwą, wystarczy mi to, że mam ją, i że czasem, kiedy siedzę na tej kanapie z herbatą, mogę sobie pomyśleć, że życie jest jednak całkiem niezłe, nawet jeśli klientki marudzą, a róże więdną.

I teraz, kiedy to opowiadam, to wiem, że może się wydawać, że dziewczyna w moim wieku powinna mieć poważniejsze rozrywki niż granie w coś na telefonie, ale powiem ci szczerze, że to nie o to chodzi. Chodzi o to, żeby mieć chwilę dla siebie, żeby odetchnąć, żeby przypomnieć sobie, że jest się nie tylko pracownicą i siostrą, ale też człowiekiem, który czasem potrzebuje trochę emocji. Ja swoją przygodę z vavada skończyłam na tym jednym wieczorze, z herbatą miętową i Filemonem na kolanach, i nie żałuję ani minuty, bo nauczyłam się, że trzeba znać umiar i nie wpłacać więcej, niż się ma. A jeśli kiedyś znowu poczuję ten dreszczyk, to może jeszcze raz zajrzę, ale tylko wtedy, gdy będę miała te dwadzieścia złotych, które mogę stracić, i ani grosza więcej, bo rozsądek to jednak najważniejsza rzecz, nawet gdy w kwiaciarni pachnie eukaliptusem, a na ekranie świecą się cyfry, których się nie spodziewałaś.