Is DBD A Cross Platform Game?

Pracuję jako nocny stróż w jednym z magazynów pod Warszawą. Zmiana od dwudziestej drugiej do szóstej rano, monitoring, kawa z termosu, książka i cisza. Taka praca albo cię zabije nudą, albo sprawi, że zaczniesz wynajdywać sobie rozrywki, o których wcześniej byś nawet nie pomyślał. Ja wybrałem to drugie. I szczerze mówiąc, nie żałuję ani jednej minuty, choć gdybym komukolwiek opowiedział, jak to się zaczęło, pewnie popukałby się w czoło. Bo wszystko zaczęło się od zwykłej, głupiej ciekawości. Siedziałem któregoś wtorku w tej ciasnej budce przy bramie, deszcz bębnił o blaszany dach, a ja przewijałem jakieś artykuły na telefonie. Wtedy trafiłem na reklamę, która zachęcała do spróbowania szczęścia w sieci. Pomyślałem: a co mi szkodzi? Zarejestrowałem się, wpłaciłem symboliczną stówkę i poczułem ten dreszczyk, jakbym robił coś zakazanego. Oczywiście od razu na start przywitał mnie vavada bonus, taki powitalny prezent na rozgrzewkę, który sprawił, że poczułem się jak dzieciak, któremu ktoś dał dodatkową monetę do automatu. Nie sądziłem wtedy, że to początek czegoś, co zapamiętam na długo.

Pierwsze tygodnie były typowym oswajaniem się z tematem. Wpłacałem po dwadzieścia, trzydzieści złotych, raz na jakiś czas udawało się coś wygrać, częściej traciłem. Ale nie chodziło mi wcale o wielkie pieniądze. Chodziło o to uczucie, kiedy o trzeciej nad ranem, gdy cały świat śpi, a ty siedzisz sam ze swoim telefonem, nagle coś się dzieje. Ekran rozświetla się na złoto, słychać dźwięk wygranej, a ty mimowolnie się uśmiechasz i musisz się powstrzymywać, żeby nie krzyknąć z radości, bo przecież wokół magazynu kręcą się kamery. To był mój mały sekret. Nikt w domu nie wiedział, że zamiast czytać kryminały, ja w przerwach między obchodami klikam w wirtualne bębny. I wiecie co? Wcale nie czułem się z tym źle. To była moja prywatna odskocznia od rutyny, coś, co dodawało koloru szarym nocnym zmianom. Któregoś razu, gdy akurat miałem gorszy dzień, bo szef zapowiedział kolejne cięcia w grafiku, postanowiłem zagrać nieco odważniej. Wtedy znowu natrafiłem na vavada bonus, tym razem w formie darmowych spinów, które rozdawały się jak ciepłe bułeczki. To był miły akcent, który poprawił mi humor i sprawił, że uwierzyłem, że jednak warto czasem zaryzykować.

Nie chcę tutaj opowiadać bajek, że wygrywałem non stop i że teraz jestem milionerem. Nie, prawda jest taka, że przez wiele miesięcy bywało różnie. Raz na plus, raz na minus, ale zawsze w granicach rozsądku, który sam sobie wyznaczyłem. Najważniejsze, że nigdy nie przekroczyłem granicy, po której człowiek zaczyna tracić głowę. Traktowałem to jak rozrywkę, a nie jak sposób na zarabianie. I chyba właśnie dlatego, kiedy przyszła ta jedna noc, byłem totalnie nieprzygotowany na to, co się stało. Pamiętam to jak dziś. Była środa, może czwartek, druga trzydzieści nad ranem. Sprawdziłem monitoring, wypiłem łyk zimnej już kawy i usiadłem wygodniej. Włączyłem ulubioną grę, taką z motywem starożytnych skarbów, i zacząłem stawiać drobne zakłady. Po kilku spinach coś zaczęło się dziać. Symbol za symbolem, mnożniki zaczęły rosnąć, aż w końcu zobaczyłem sumę, która sprawiła, że serce podeszło mi do gardła. Wygrałem ponad dwadzieścia tysięcy złotych. W jednej chwili. O drugiej trzydzieści w nocy. W pustym magazynie, w którym jedynym świadkiem był stary, zakurzony monitor. Zerwałem się z krzesła i przez dobre pięć minut chodziłem w kółko, nie mogąc uwierzyć własnym oczom.

Wypłata przyszła szybciej, niż się spodziewałem. Kilka dni później pieniądze były na koncie. Nie wydałem ich na głupoty. Spłaciłem część kredytu, kupiłem żonie nową pralkę, o której marzyła od roku, a resztę odłożyłem na czarną godzinę. Ale najcenniejsze nie były same pieniądze. Najcenniejsza była ta świadomość, że w zwykłym, szarym życiu, w środku nocy, w miejscu, gdzie nikt się niczego nie spodziewa, może przydarzyć się coś dobrego. Że czasem wystarczy odrobina ciekawości i otwartości, by los się do ciebie uśmiechnął. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że nie każdy ma tyle szczęścia i że wielu ludzi traci więcej, niż powinno. Dlatego zawsze powtarzam, że trzeba znać umiar. Dla mnie to była jednorazowa przygoda, która dała mi zastrzyk radości i wiarę w to, że w życiu nie wszystko jest z góry przesądzone. Czasem wracam myślami do tamtej nocy i się uśmiecham. Nie dlatego, że wygrałem, ale dlatego, że poczułem się jak ktoś, komu los sprzyja. A to uczucie jest warte więcej niż niejeden banknot. I choć dziś już nie gram tak często, to wspomnienie tamtej nocy pozostanie ze mną na zawsze. Czasem, gdy siedzę w tej samej budce i patrzę w deszczowy nocny krajobraz, przypominam sobie, jak to wszystko się zaczęło. Od zwykłej ciekawości, od chwili nudy i od jednego kliknięcia, które odmieniło kilka kolejnych tygodni mojego życia. I wiecie co? Nie zamieniłbym tego wspomnienia na nic innego.